Πόλεμος, θρησκεία και πολιτική

Μέσα στο πλαίσιο του περιορισμού των δικαιωμάτων εκείνων που δεν ανήκαν στην κυρίαρχη κουλτούρα, όπως οι Εβραίοι και οι χριστιανοί στη γη του Ισλάμ. Εμείς όμως διακηρύσσουμε την ισότητα των δικαιωμάτων για όλους (άσχετα με το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα). Αυτό συνεπάγεται ότι το πολιτικό σώμα μοιράζεται ένα κοινό έδαφος θεμελιωδών πεποιθήσεων: ότι πιστοί και άπιστοι βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο, ότι καμιά Θεία Αποκάλυψη και κανένα Ιερό Βιβλίο δεν καθορίζουν τη νόρμα για την κοινωνία, ότι η ακεραιότητα του ανθρώπινου σώματος είναι απαραβίαστη κτλ. Πώς θα μπορούσε να «συμφιλιωθεί» αυτό με μια θεοκρατική πίστη, με τις ποινικές διατάξεις του κορανικού κώδικα κτλ.; Πρέπει να βγούμε από τη γενικευμένη υποκρισία που χαρακτηρίζει τους σημερινούς λόγους. Οι μουσουλμάνοι δεν μπορούν να ζήσουν στη Γαλλία παρά στο βαθμό που δέχονται, στην πράξη, να μην είναι μουσουλμάνοι σε μια σειρά σημείων (οικογενειακό δίκαιο, ποινικό δίκαιο). Στο επίπεδο αυτό, μια ελάχιστη εξομοίωση είναι απαραίτητη και αναπόφευκτη – και, εξάλλου, συμβαίνει στην πράξη.
Ερ: Η λαϊκότητα (κοσμικότητα) είναι χαμένη αξία;
Απ: Η κοσμικότητα δεν είναι καθόλου χαμένη αξία, είναι σημαντικότερη από κάθε άλλη φορά. Ανήκει στα φιλοσοφικά θεμέλια της δημοκρατίας (ανθρώπινη και όχι θεϊκή καταγωγή του νόμου) και είναι ένας από τους εγγυητές της ατομικής αυτονομίας: το πολιτικό σώμα απαγορεύει την επέμβαση στις ιδιωτικές πεποιθήσεις. Το είπαμε ήδη: η κοσμικότητα διατρέχει κίνδυνο από την αναγέννηση των πολιτικών αξιώσεων της εκκλησίας.
Ερ: Ο ρατσισμός δεν είναι η σύγχρονη πανούκλα;
Απ: Ο ρατσισμός υπάρχει πριν από πολύ καιρό, αν όχι ανέκαθεν. Πρέπει όμως να καταλάβουμε το στοιχείο που ανανεώνει τώρα την ένταση του. Υπάρχει μια γενική κρίση του πολιτισμού, μια κρίση των σημασιών, την οποία δεν μπορεί, προφανώς, να υπερπηδήσει η καταναλωτική κοινωνία. Οι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν, συγκεχυμένα, νόημα. Ορισμένοι επιστρέφουν στη θρησκεία, άλλοι πηγαίνουν προς το ρατσισμό. Το μη-νόημα του ρατσισμού έχει μια όψη νοήματος: όταν δεν μπορεί κανείς να ορίσει τον εαυτό του θετικά, τον ορίζει με το μίσος προς τον άλλο. Αυτό ισχύει τόσο στο δημόσιο όσο και στο ιδιωτικό επίπεδο.
Ερ: Ο Voltaire παρατηρεί στο Essai… του: «Ομόνος τρόπος για να εμποδίσουμε τους ανθρώπους να είναι παράλογοι και μοχθηροί, είναι να τους φωτίσουμε». Πιστεύετε ότι το 1991, οι άνθρωποι είναι καλύτερα φωτισμένοι απ’ό,τι το 18ο αιώνα;
Απ: Μπορούν να είναι περισσότερο πληροφορημένοι· όχι αναγκαστικά περισσότερο φωτισμένοι, διότι το να είσαι φωτισμένος δεν είναι παθητική κατάσταση. Πρέπει να θέλεις να είσαι φωτισμένος. Ο Διαφωτισμός δεν μπορεί να διανέμεται από κάποιους φάρους σε μια παθητική ανθρωπότητα. Η αποδοχή του Διαφωτισμού είναι εξίσου δημιουργική με τη δημιουργία του. Πρέπει ο αποδέκτης να ταρακουνά τον εαυτό του αρκετά για να μπορεί να είναι φωτισμένος.

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Γράψτε ένα σχόλιο.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s