Πόλεμος, θρησκεία και πολιτική

Οφείλουμε λοιπόν να επιβάλουμε μόνοι μας στον εαυτό μας όρια, που πουθενά δεν είναι χαραγμένα εκ των προτέρων. Η αυτονομία αντιστοιχεί αυστηρά στον αυτοπεριορισμό. Στη σημερινή Δύση υπάρχει ασφαλώς μια τεράστια οπισθοχώρηση της θρησκείας· υπάρχει όμως επίσης κρίση του προτάγματος της αυτονομίας. Ο καπιταλισμός κατάφερε να θεσμίσει ως μοναδικό νόημα της ζωής την κατανάλωση (ψευδαισθητική από πολλές απόψεις), να αποπολιτικοποιήσει και να ιδιωτικοποιήσει σχεδόν πλήρως τα άτομα.
Ερ: Τι είναι η αυτόνομη κοινωνία;
Απ: Είναι μια κοινωνία της οποίας οι θεσμοί, αφού εσωτερικευτούν από τα άτομα, διευκολύνουν όσο γίνεται την πρόσβαση τους στην ατομική αυτονομία και την πραγματική συμμετοχή τους σε κάθε ρητή εξουσία που υπάρχει στην κοινωνία.
Ερ: Ο κομμουνισμός υπάρχει πάντα;
Απ: Η κομμουνιστική ιδεολογία (ο μαρξισμός-λενινισμός) έχει κονιορτοποιηθεί. Αλλά οι κομμουνιστικοί μηχανισμοί επιζούν, ενίοτε στην εξουσία (Κίνα, Βόρεια Κορέα, Κούβα), ενίοτε στα κομμουνιστικά κόμματα τα οποία διαπιστώνουμε ότι παραδόξως επιβιώνουν. Παραδόξως επίσης, επιζεί μια αόριστη ιδεολογική επιρροή – παραδείγματος χάριν, στη λατινική Αμερική. Στην ίδια την Ευρώπη, μόλις δεκαπέντε χρόνια πριν ο Habermas πρότεινε ως στόχο την ανασυγκρότηση του ιστορικού υλισμού.
Ερ: Η άνοιξη των λαών της ανατολικής Ευρώπης δεν ήταν παρά μια πρόσκαιρη φωταψία;
Απ: Ήταν μια νικηφόρα εξέγερση εναντίον της ολοκληρωτικής τυραννίας. Αυθόρμητα κινήματα αποδείχτηκαν ικανά, με ειρηνικές διαδηλώσεις, να προκαλέσουν την πτώση καθεστώτων οπλισμένων ως τα δόντια. Ήταν υπέροχα από άποψη τόλμης, στρατηγικής ευφυΐας και τακτικής. Δεν πήγαν όμως μακρύτερα από την ανατροπή της ολοκληρωτικής τυραννίας. Καμιά καινούργια οργάνωση, καμιά θεσμική μορφή, κανένα καινούργιο βήμα προς την αυτονομία δεν φάνηκε. Από τη στιγμή που ανατράπηκε η τυραννία, το κίνημα εξατμίστηκε, παραχωρώντας τη θέση του σε μια τυφλή υιοθέτηση των θεσμών του φιλελεύθερου καπιταλισμού. Το όνειρο μιας καταναλωτικής κοινωνίας… δίχως κατανάλωση. Σαν ένα τοπικό σημάδι της παγκόσμιας αποπολιτικοποίησης που χαρακτηρίζει την εποχή.
Ερ: Η μετανάστευση δεν πρόκειται να γίνει το εκρηκτικό πρόβλημα της Γαλλίας και της Ευρώπης;
Απ: Αυτό μπορεί να γίνει. Το πρόβλημα δεν είναι προφανώς οικονομικό: η μετανάστευση δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα σε χώρες με φθίνουσα δημογραφία, όπως οι ευρωπαϊκές, το αντίθετο μάλιστα. Το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό και πολιτισμικό. Δεν πιστεύω στις σημερινές φλυαρίες για τη συνύπαρξη οποιωνδήποτε ποικιλόμορφων πολιτιστικών στοιχείων. Αυτό μπόρεσε να γίνει -σε μικρό βαθμό άλλωστε- στο παρελθόν μέσα σε ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό πλαίσιο.

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Γράψτε ένα σχόλιο.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s