Πόλεμος, θρησκεία και πολιτική

Ερ: Ποια είναι η χρησιμότητα του ΟΗΕ; Είναι ένας χώρος αποφάσεων ή αίθουσα για φλυαρίες;
Απ: Ο ΟΗΕ είναι ένας χώρος όπου οι υπερδυνάμεις προσπαθούν, όταν αυτό τις βολεύει, να ρυθμίσουν τις διαφορές τους δίχως βία. Για όσο καιρό η σύγκρουση Αμερικής-Ρωσίας ήταν σε πρώτο πλάνο, ο ΟΗΕ ήταν ένα φόρουμ φλυαρίας ή δημαγωγίας. Τώρα, με την υποχώρηση της ρωσικής δύναμης, οδεύει προς ένα ρόλο ανάλογο μ’ εκείνον της Ιεράς Συμμαχίας από το 1815 έως το 1848, ή της Συνόδου των Δυνάμεων μετά το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878 (Το Συνέδριο του Βερολίνου έγινε για αναθεώρηση των όρων της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου. Επρόκειτο για μια νέα αναδιανομή εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις και σε κάποιες βαλκανικές χώρες).
Ερ: Το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα που συχνά καταγγείλατε έχει ακόμη λαμπρό μέλλον;
Απ: Ασφαλώς. Στη Ρωσία, έπειτα από μια σχετική έκλειψη μετά το 1985, ξανασηκώνει το κεφάλι και ξαναρχίζει να επηρεάζει πολύ τα γεγονότα. Στις ΗΠΑ, παρά την τεράστια αλλαγή της διεθνούς κατάστασης τα τελευταία αυτά χρόνια, δεν είδαμε καμιά σημαντική μείωση των στρατιωτικών δαπανών. Ούτε στη Γαλλία – και ετοιμάζουν ένα καινούργιο μαχητικό αεροπλάνο· εναντίον τίνος; Οι Αλγερινοί δεν έχουν να φάνε, αλλά ζητούν από τους Κινέζους να τους βοηθήσουν να κατασκευάσουν ένα εργοστάσιο επεξεργασίας πλουτωνίου για να φτιάξουν την πυρηνική τους βόμβα. Εναντίον τίνος; Ποιος τους απειλεί;
Ερ: Το ισλαμικό φαντασιακό και, γενικότερα, το θρησκευτικό φαντασιακό μπορούν να δεχτούν την ιδέα της προόδου;
Απ: Αν πρόκειται για πρόοδο στην κατασκευή όπλων ή αντικειμένων κατανάλωσης, ασφαλώς. Αυτό που δεν μπορούν να δεχτούν είναι η ανθρώπινη χειραφέτηση, η ατομική και κοινωνική αυτονομία. Το κίνημα χειραφέτησης, το πρόταγμα της αυτονομίας -που γεννήθηκε στην Ελλάδα και εφαρμόστηκε πολύ ευρύτερα στη δυτική Ευρώπη- απελευθερώνουν τη δημιουργικότητα των ατόμων και της κοινότητας, και καθιστούν έτσι δυνατή τη λελογισμένη αυτομεταβολή τους. Απ’ αυτή την άποψη, οι θρησκείες ήταν πάντα ένας τρομερός παράγοντας συντήρησης και αντίδρασης. Αυτό είναι κατανοητό, σε φιλοσοφικό επίπεδο, επειδή επικαλούνται πάντα μια πηγή του νόμου και της θέσμισης εξωτερική από την κοινωνία, άρα μια πηγή που ξεφεύγει και που οφείλει να ξεφεύγει από την ανθρώπινη δράση (απ’ όσο ξέρω, η ελληνική θρησκεία είναι μια μοναδική εξαίρεση από την άποψη αυτή). Κι αυτό απεικονίζεται εύκολα στο ιστορικό επίπεδο. Βλέπουμε καθαρά σήμερα σε ποιο σημείο το κλείσιμο των ισλαμικών κοινωνιών συνδέεται με τη θρησκεία τους, που θέλει πάντα να διευθύνει την πολιτική και αστική κοινωνία εν ονόματι ενός αποκαλυφθέντος νόμου. Αλλά τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά στο Χριστιανισμό.

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Γράψτε ένα σχόλιο.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s