Πόλεμος, θρησκεία και πολιτική

Δεν πρόκειται για δίκαιο ούτε για ανθρωπισμό, αλλά για την κατανομή των δυνάμεων στον πλανήτη. Έτσι, κανένας δεν ενδιαφέρεται για τις αναρίθμητες άλλες παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων ή για τις αποφάσεις του ΟΗΕ, και οι Αιθίοπες μπορούν να συνεχίσουν να σφάζουν ο ένας τον άλλο και να πεθαίνουν από την πείνα δίχως να φοβούνται μια ρωσική ή αμερικανική απόβαση προορισμένη να επαναφέρει την τάξη. Το αντικείμενο επιχείρησης του Κόλπου δεν ήταν τόσο το πετρέλαιο όσο το να δείξει ποιος είναι αφεντικό. Αυτό, σε μια περιοχή που είναι από πολλές απόψεις πολύ σημαντική. Παρά ταύτα, πέραν του βραχυπρόθεσμου, η αμερικανική πολιτική παραμένει τυφλή. Υπήρξε πράγματι ένα σημαντικό ψυχολογικό αποτέλεσμα από τη συντριβή του Ιράκ, πλην όμως τα προβλήματα της περιοχής οξύνθηκαν (Κούρδοι, Λίβανος, Παλαιστίνη), και η πολιτική της ισραηλινής κυβέρνησης έγινε ακόμη πιο ανυπόφορη.

Ερ: «Η αποικιοκρατία αποτελεί το μείζον αμάρτημα της Δύσης. Μολαταύτα, στη σχέση της ζωτικότητας και της πολλαπλότητας των πολιτισμών, δεν βλέπω να έχει γίνει μεγάλο άλμα προς τα εμπρός με την εξαφάνιση της», ισχυρίζεται ο Claude Levi-Strauss στο De pres et de loin. Η εκτίμηση σας;
Απ: Ο ισχυρισμός είναι ιστορικά εσφαλμένος. Οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι, οι Άραβες επιχείρησαν όλοι και έφεραν σε πέρας τεράστια εγχειρήματα αποικισμού. Ακόμη περισσότερο, αφομοίωσαν ή προσηλύτισαν -με το καλό ή με τη βία- τους κατακτημένους λαούς. Οι Άραβες παρουσιάζονται τώρα σαν τα αιώνια θύματα της Δύσης. Είναι μια τραγελαφική μυθολογία. Οι Άραβες ήταν, από τον καιρό του Μωάμεθ, κατακτητικό έθνος, που επεκτάθηκε στην Ασία, την Αφρική και την Ευρώπη (Ισπανία, Σικελία, Κρήτη) εξαραβίζοντας τους κατακτημένους πληθυσμούς. Πόσοι «Άραβες» υπήρχαν στην Αίγυπτο στις αρχές του 7 ου αιώνα; Η σημερινή επέκταση των Αράβων (και του Ισλάμ) είναι προϊόν της κατάκτησης και του περισσότερο ή λιγότερο αναγκαστικού προσηλυτισμού των υποταγμένων πληθυσμών στο Ισλάμ. Στη συνέχεια οι Άραβες υπέστησαν με τη σειρά τους την κυριαρχία των Τούρκων για περισσότερο από τέσσερις αιώνες. Ο δυτικός ημιαποικισμός δεν διήρκεσε, στη χειρότερη περίπτωση (Αλγερία), παρά εκατόν τριάντα χρόνια, και στις άλλες πολύ λιγότερο. Κι εκείνοι που πρώτοι εισήγαγαν το δουλεμπόριο στην Αφρική, τρεις αιώνες πριν από τους Ευρωπαίους, ήταν οι Άραβες.
Όλα αυτά δεν μειώνουν το βάρος των αποικιακών εγκλημάτων των Δυτικών. Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει μια ουσιώδης διαφορά. Πολύ νωρίς, από τον καιρό του Montaigne, άρχισε στη Δύση μια εσωτερική κριτική της αποικιοκρατίας που κατέληξε ήδη το 19 ο αιώνα στην κατάργηση της δουλείας (η οποία εξακολουθεί να υπάρχει σε ορισμένες μουσουλμανικές χώρες), και, τον 20 ό αιώνα, στην άρνηση των ευρωπαϊκών και αμερικανικών πληθυσμών (Βιετνάμ) να πολεμήσουν για να διατηρήσουν τις αποικίες. Δεν είδα ποτέ έναν Άραβα ή έναν οποιονδήποτε μουσουλμάνο να κάνει την «αυτοκριτική» του, την κριτική της κουλτούρας του απ’ αυτή την άποψη. Το αντίθετο: δείτε το σημερινό Σουδάν ή τη Μαυριτανία.

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Γράψτε ένα σχόλιο.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s