Αντισημιτισμός.

Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτοί οι ισχυρισμοί κόστισαν στον Άλβαρτ άλλη μια ποινή φυλάκισης, αυτή τη φορά διάρκειας πέντε μηνών. Ωστόσο δεν την εξέτισε ποτέ. Διότι στο μεταξύ είχε κατορθώσει να πείσει τον πληθυσμό μιας κατεξοχήν αγροτικής εκλογικής περιφέρειας στο Βραδεμβούργο να τον εκλέξει στο Ράιχσταγκ. Γυρνώντας σε όλα τα κτήματα έλεγε στους αγρότες ότι τα δεινά τους, που στη πραγματικότητα οφείλονταν στην παγκόσμια ύφεση των τιμών των αγροτικών προϊόντων, είχαν προκληθεί από τους Εβραίους, μια απόμακρη και γι’ αυτούς μυστηριώδη θρησκευτική μειονότητα, η οποία ζούσε στις μεγάλες πόλεις και στα οικονομικά κέντρα της Ευρώπης και του Ράιχ. Η έδρα στο Ράιχσταγκ πρόσφερε στον Άλβαρτ βουλευτική ασυλία. Η επιτυχία του μαρτυρούσε την έλξη που ασκούσε μια τέτοια δημαγωγία στους ψηφοφόρους της υπαίθρου. Πράγματι, και άλλοι αντισημίτες, όπως ο Ότο Μπαίκελ, βιβλιοθηκάριος από την Έση, πέτυχαν να εκλεγούν, προτείνοντας μεταξύ άλλων στους αγρότες συγκεκριμένα μέτρα, όπως τη σύσταση συνεταιριστικών οργανώσεων για να ανταπεξέλθουν στις οικονομικές δυσκολίες τους. Στις αρχές της δεκαετίας του 1890, η εκλογική ηγεμονία του γερμανικού Συντηρητικού Κόμματος στις περιοχές της υπαίθρου απειλούνταν πλέον τόσο σοβαρά από τέτοιους αντισημίτες ώστε το ίδιο κόμμα, θορυβημένο από μια κυβερνητική πολιτική που θα έβλαπτε πιθανότατα ακόμη περισσότερο τα συμφέροντα των αγροτών, συμπεριέλαβε στο πρόγραμμα του μια πρόταση για την καταπολέμηση της “τόσο ενοχλητικής και διαλυτικής εβραϊκής επιρροής στη ζωή του λαού μας”, στο συνέδριο του στο Τίβολι, το 1893.

Τούτο αποδείχτηκε τελικά κομβικό στοιχείο για τη τύχη της ετερόκλητης ομάδας των γερμανών αντισημιτικών πολιτικών. Αν και έγινε μια σοβαρή απόπειρα από ένα άλλο αντισημίτη δημαγωγό, τον Τέοντορ Φριτς, να συνενώσει τα διάφορα ρεύματα πολιτικού αντισημιτισμού και να στρέψει την έλξη του κινήματος προς τη δυσαρεστημένη χαμηλή μεσάια τάξη των πόλεων, η εγωπάθεια ορισμένων προσωπικοτήτων όπως ο Μπαίκελ εμπόδισε οποιαδήποτε ουσιαστική ένωση και οι αντισημίτες συνέχισαν να αλληλοσπαράσσονται. Ο Φριτς έμελλε να ασκήσει επιρροή με άλλο τρόπο. Συνέχιζε να εκίδει αναρίθμητες λαϊκές μπροσούρες με αντισημιτικό περιεχόμενο που διαβάζονταν από ένα ευρύ κοινό-ακόμη και μετά το θάνατο του το Σεπτέμβριο του 1933-ενώ στο μεταξύ είχε καταλάβει βουλευτική έδρα στο Ράιχσταγκ ως εκπρόσωπος του Ναζιστικού Κόμματος. Ωστόσο, στη προπολεμική περίοδο παρέμεινε μια περιθωριακή πολιτική μορφή. Στις αρχές της δεκαετίας του 1900, η επιρροή των αντισημιτικών είχε υπονομευτεί από τον αποτελεσματικό συνασπισμό του Χριστιανικού Κοινωνικού Κινήματος του Βερολίνου με το Συντηρητικό Κόμμα, και είχε ανακοπεί στις περιοχές όπου κατοικούσαν Καθολικοί από την τάση του Κόμματος του Κέντρου να υιοθετήσει μια παρόμοια αντισημιτική ρητορική. Ανεξάρτητοι όπως ο Μπαίκελ και ο Άλβαρτ έχασαν τις έδρες τους και τα κόμματα τους πέρασαν στην ανυπαρξία. το ίδιο και οι οργανώσεις αντισημιτών στις πόλεις όπως εκείνη του Φριτς.

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Γράψτε ένα σχόλιο.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s