Άνεμοι.

Oi_anemoi_toy_kalokairiou__ebookΠάνω σε βράχο κοφτερό 
στέκονται τ άλογα του Ήλιου 
κι έχουν ανθίσει οι Σκιές 
στην άκρη κάποιου αρχαίου κήπου 

Αρχίζει αέρας ελαφρός 
ν ανασηκωνει τις Ομιχλες 
Γεννιέται Θύελλα Φωτιάς 
μέσα από γητεμενες Νύχτες 


Μέχρι την άκρη του γκρεμού 
τρέχουν οι άμαξες του Ύπνου 
και ταξιδεύουνε το Νου 
στο φλογισμενο το καστρί του 

Χάνονται οι Θάλασσες μακρυά 
ως της Σελήνης τα παλάτια 
κι είν η Οργή της σα Φωτιά 
Σ έναν Καθρέφτη από δάκρυα 

Ξυπνάνε αργά και ρυθμικά 
όλα τα ξωτικά του Ανέμου 
κι έχουνε μάτια λαμπερά 
και λόγια αέρινα που φεύγουν 

Και της Φωτιάς τα μυστικά 
αργά τα Δέντρα ψιθυρίζουν 
κι αυτά που έγιναν παλιά 
κι όσα θα γίνουν μας θυμίζουν. 

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Γράψτε ένα σχόλιο.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s