Χ.Λ. Μπόρχες, Ερωτικό προαίσθημα!

Ούτε κι αν νιώθω τόσο δικό μου αυτό το φωτεινό, σα γιορτή,
μέτωπο σου

ούτε κι αν συνηθίσω το κορμί Σου, ακόμα μυστηριακό και σιωπηλό,

ακόμη κοριτσίστικο,
ούτε την αδιάκοπη πορεία της ζωής Σου, που μια γίνεται λόγια,
μια σιωπές,
τίποτα πιο αινιγματικό δε θα μπορέσεις να μου δώσεις
πέρ’ απ’ το να κοιτάζω τον ύπνο Σου
τυλιγμένο μες στην αγρύπνια των χεριών μου.
Σαν από θαύμα ξαναγίνεσαι παρθένα, από την αθωωτική αγνότητα
του ύπνου
αμέριμνη, λαμποκοπώντας σα μια χαρούμενη στιγμή που τη
διαλέγει η ίδια η μνήμη,
να μου χαρίσεις τούτο τ’ ακρογιάλι της ζωής Σου, π’ ούτε κι Εσύ
η ίδια ακόμα δεν το ξέρεις.
Θα ξεχυθώ μες στη γαλήνη Σου
να εξερευνήσω την πιο απόμακρη ακτή Σου
κι ίσως σε δω, πρώτη φορά,
έτσι όπως θα πρέπει να Σε βλέπει κι ο Θεός,
με γκρεμισμένο το μύθο του Χρόνου,
δίχως τον Έρωτα, χωρίς εμένα.
Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Γράψτε ένα σχόλιο.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s