Κων/ νος Παλαμάς, Αγάπη!

ο Δωδεκάλογος του Γύφτου [ΛΟΓΟΣ Γ’].

Περδικόστηθη Τσιγγάνα,

ώ μαγεύτρα, πού μιλείς

τά μεσάνυχτα προς τ’ άστρα

γλώσσα, προσταγής,


πού μιλώντας γιγαντεύεις

και τους κόσμους ξεπερνάς

και τ’ αστέρια σου φορούνε

μιά κορώνα ξωτικιάς!


Σφίξε γύρω μου τή ζώνη

των άντρίκειω σου χεριών
είμαι ό μάγος της αγάπης,

μάγισσα των αστεριών.

—–

Μάθε με πώς νά κατέχω

τα γραφτά θνητών κ’ εθνών,
πώς τ’ απόκρυφα τών κύκλων

και τών ουρανών.


πώς νά φέρνω αναστημένες

σέ καθρέφτες μαγικούς

τις πεντάμορφες του κόσμου

κι όλους τους καιρούς·


πώς, υπάκουους τους δαιμόνους,

τους λαούς τών ξωτικών,

στους χρυσούς νά δένω γύρους

τών δαχτυλιδιών,


καθώς δένω και το Λόγο,

δαίμονα και ξωτικό,

στό χρυσό τό δαχτυλίδι,

στο Ρυθμό.


πώς μέ βούλλα σολομώντεια

νά σφραγίζω και νά κλειώ

τά μεγάλα τά τελώνια,

σέ γυαλί στενό,


και στη θάλασσα νά ρίχνω

τό γυαλί, και νά γυρνά

μέσ’ στην άβυσσο τό ό,τ’

είναι μέ την άβυσσο γενιά.


(Έτσι κι άλλο ένα τελώνιο,

έτσι και η τρανή Ψυχή

στου κορμιού φυλακισμένη

το στενό γυαλί,


μέσ’ στη θάλασσα της Σκέψης

άθλια πεταχτή

ζή κ’ εκεί σα στην πατρίδα,

σάμπως μια άβυσσο κι αυτή.)


Μάθε με όλα νά διαβάζω

τά ύπερκόσμια μυστικά

στό σκολειό της αγκαλιάς σου

μέσα στα φιλιά.


Κι όλα γύρω μου τά πάντα

παντογνώστρα σέ μηνάν.

μόνο κάτι ακόμα λείπει. . .

νά με! Έγώ κ’ εσύ, τό Πάν !


Γιατί κάτι ξέρω, κάτι

νά σου δώσω έχω κ’ έγώ’

άδεια στέκεται μια στάμνα

στό βαθύ μπροστά νερό,


και θά στή γιομίσω. Ξέρω

την πανώρια μουσική.

θά τή ζήσης θεία μαζί μου

στό δικό μου τό βιολί.


Σάρκα η μουσική θά γίνη

μέ τήν πλάστρα μας φωτιά,

κι από μας θά γεννηθούνε
τ’ αψεγάδιαστα παιδιά,

πού όμοια τους θά σπείρουν κι άλλα,

κι ό,τι γύρω τους αχνό,

άρρωστο, άσκημο,

θά ρέψη στον αφανισμό.


Της χαράς θά λάμψη ό Νόμος

πού προστάζει, βασιλιάς :

” φτάνει νά είσαι άπό υγεία

κι άπό δύναμη. νικάς!»


Κι ό άνθρωπος μέσα στά θάμπη
της ακέριας νέας ζωής
Θά είναι πάντα ή κυβερνήτης
ή τραγουδιστής.


Ω φωλιές ! Ω αηδόνια ! Πάνε

τ’ άμοιαστα και τά πεζά,

πέτρα άκύλιστη σκεπάζει

πεθαμένη τή Σκλαβιά.


Στερνοπαίδι αγάλια αγάλια

θά προβάλη και θά βγη

πλάσμα ακόμα πιο γιομάτο,

νόημα πιο βαθύ.


Κι ό Ά ρ χ ο ν τ ά ν θ ρ ω π ο ς θά νάβγη

πού η ρομφαία του κι αυτή

θά φαντάζη σαν κιθάρα

παναρμονική.


Κι ό άνθρωπος ό βαριομοίρης

ο ιδροκόπος δουλευτής

ό άπλερος πού παραδέρνει

δούλος ή βασανιστής,


και ή βασανιστής ή δούλος,

άμολόητα και σκληρά

μύριους τύραννους γρικάει

μέσ’ στά σωθικά,


κι ό άνθρωπος ό βαριομοίρης

θά ύψωθή θριαμβευτής

σέ μιά γη πλατειά προφήτης

μιας πλατύτερης ψυχής.


Δέ γνωρίζω άπό θρησκείες,

μήτε σκύβω σέ θεούς,

γνωριμία μου εσύ και πίστη!

Πήρα αράδα τους ναούς,


γύμνωσα τό εικονοστάσι

βέβηλα και τό βωμό,

λείψαν’ άγια, τίμια ξύλα,

κάθε πρόσφορο ιερό,


δισκοπότηρα, λαμπάδες,

όλα τ’ άγια της καρδιάς,

όλα σ’ τάρριξα σάν άνθια,

γιά νά τά πατάς!


Είπα, κι άκουσες, και γέρνεις

Τρισαλιά μου, ώ τρισαλιά,

στό σκολειό της αγκαλιάς σου

μ’ όλα τά φιλιά!

Περδικόστηθη Τσιγγάνα,

ώ μαγεύτρα, πού μιλείς

τα μεσάνυχτα προς τ’ άστρα

γλώσσα προσταγής!


Στα μεστά στα νικηφόρα

στήθια σου ηύρα μοναχά

της γυναίκας την απάτη

και της σάρκας τη σκλαβιά,


κι αχαμνή πλανεύτρα αγάπη

κ’ έν’ αρρωστημένο φως

και το λίγωμα πού λιώνει

το κορμί του καθενός.


Μέσα μου κι αν νά σαλεύη

άκουα κάτι σά φτερό,

με τ’ άντρίκεια σου τά χέρια

σύντριψες και το φτερό.


Ώ πού αγνάντια και μακριά μου

τά μεσάνυχτα μιλείς

προς τ’ αστέρια, προς τά πάντα,

γλώσσα προσταγής.


Κι όντας μέσ’ στην αγκαλιά σου

σφιχτοκλειής με ερωτική,

ώ γυναίκα, έσύ, σάν όλες,

ψεύτρα, σκλάβα! Ποια εισ’ εσύ;

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Γράψτε ένα σχόλιο.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s