Για την ανάγνωση και τη γραφή.

W.F.Nietzsche, «Τάδε έφη Ζαρατούστρα».

Φρ. Νίτσε

Φρ. Νίτσε

Απ΄όλα όσα έχουν γραφτεί αγαπώ μόνον αυτό που γράφει κανείς με το αίμα του.Γράφε με αίμα:και θα νιώσεις ότι τι αίμα είναι πνεύμα.

Δεν είναι εύκολο να καταλάβεις το ξένο αίμα:απεχθάνομαι τους τεμπέληδες που διαβάζουν.

Όποιος γνωρίζει τον αναγνώστη,αυτός δεν κάνει πια τίποτα για τον αναγνώστη.Άλλος ένας αιώνας αναγνώστες και θα βρωμίσει το ίδιο το πνεύμα.

Το ότι καθένας έχει δικαίωμα να μάθει να διαβάζει,αυτό είναι κάτι που στην πορεία χαλάει όχι μόνον το γράφειν,αλλά και το σκέπτεσθαι.

Κάποτε το πνεύμα ήταν θεός,μετά έγινε άνθρωπος και τώρα πια γίνεται πλέμπα.

Όποιος γράφει με αίμα και αποφθέγματα,αυτός δε θέλει να τον διαβάζουν,αλλά να τον μαθαίνουν από στήθους.

Στο βουνό ο πιο σύντομος δρόμος είναι  από κορυφή σε κορυφή:Αλλά γι αυτό το πράγμα πρέπει να έχεις μακρυά πόδια.Τα αποφθέγματα πρέπει να ναι κορυφές:κι αυτοί για τους οποίους λέγονται αυτά πρέπει να είναι μεγάλη και ψηλόκορμοι.

Ο λεπτός και καθαρός αέρας,ο κοντινός κίνδυνος και το πνεύμα το γεμάτο από χαρούμενη κακία:αυτά πάνε καλά μαζί.

Θέλω να έχω γύρω μου στοιχειά,γιατί είμαι θαρραλέος.Το θάρρος που διώχνει τα φαντάσματα,δημιουργεί για τον εαυτό του στοιχειά-το θάρρος θέλει να γελά.

Δεν αισθάνομαι πια τα πράγματα όπως εσείς:το σύννεφο αυτό,που βλέπω κάτω μου,αυτή η μαυρίλα και το βάρος,για τα οποία γελώ-αυτό ακριβώς είναι το σύννεφο που θα φέρει καταιγίδα σε εσάς.

Βλέπετε προς τα πάνω,όταν ποθείται την ανύψωση.Κι εγώ βλέπω προς τα κάτω ,γιατί είμαι ανυψωμένος.

Ποιός  από σας όμως μπορεί να γελά και συγχρόνως να είναι ανυψωμένος;

Εκείνος που ανεβαίνει στα πιο ψηλά βουνά,γελά με όλες τις τραγωδίες,είτε είναι πραγματικές,είτε παίζονται.

Θαρραλέους,ανέμελους,είρωνες βίαιους-έτσι μας θέλει η σοφία:Είναι μια γυναίκα και αγαπά πάντα τον πολεμιστή.

Μου λέτε:»Είναι δύσκολο να σηκώσει κανείς τη ζωή».Προς τι όμως έχετε το πρωί την περηφάνεια σας και το βράδυ την υποταγή σας;

Είναι δύσκολο να σηκώσει κανείς τη ζωή:μα μην είστε πια τόσο τρυφεροί!Είμαστε όλοι όμορφοι κουβαλητές:γάιδαροι και γαιδούρες.

Τί κοινό έχουμε με τον κάλυκα του τριαντάφυλλου,που τρέμει επειδή έπεσε πάνω του μια σταγόνα δροσιά;

Είναι αλήθεια:αγαπούμε τη ζωή,επειδή είμαστε συνηθισμένοι ΄΄οχι στη ζωή μα στην αγάπη.

Πάντα υπάρχει λίγη παραφροσύνη στην αγάπη.Αλλά και πάντα υπάρχει λίγο λογικό στην παραφροσύνη.

Και εμένα επίσης,που έχω καλή διάθεση απέναντι στη ζωή,μου φαίνεται ότι οι πεταούδες και οι σαπουνόφουσκες και τα ανθρώπινα όντα που μοιάζουν μ αυτές γνωρίζουν περισσότερο απ τους άλλους την ευτυχία.

Να βλέπεις να πετούν αυτές οι ανάλαφρες ψυχούλες,τρελές,τρυφερές,ευκίνητες-αυτό προκαλεί στο Ζαρατούστρα δάκρυακαι τραγούδια.

Θα πίστευα μόνο σ έναν θεό που θα ήξερε να χορεύει.

Κι όταν είδα το διάβολό μου,τον βρήκα σοβαρό,εμβριθή,βαθή,επίσημο:ήταν το πνεύμα του βάρους-μέσω αυτού πέφτουν όλα τα πράγματα.

Δεν σκοτώνει κανείς με την οργή,αλλά με το γέλιο.Εμπρός!Ας σκοτώσουμε το πνεύμα του βάρους!

Έμαθα να περπατώ:Από τότε αφήνω τον εαυτό μου να τρέχει.Έμαθα να πετώ:από τότε δεν περιμένω να με σπώξουν για ν αλλάξω θέση.

Τώρα είμαι ελαφρύς,τώρα πετώ,τώρα βλέπω τον εαυτό μου,κάτω μοπυ,τώρα μέσω εμού χορεύει ένας θεός.»

Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ and tagged . Bookmark the permalink.

Γράψτε ένα σχόλιο.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s