Οι επτά σφραγίδες (Ή το τραγούδι του Ναι και του Αμήν)

Φρ. Νίτσε

Φρ. Νίτσε

F.W.Nietzsche »Ταδε έφη Ζαρατούστρα».

1.

Αν είμαι προφήτης και μεστός από εκείνο το προφητικό πνεύμα,που βαδίζει πάνω σε ψηλές κορυφογραμμές ανάμεσα σε δύο θάλασσες

-ανάμεσα στο περασμένο και το μελλοντικό,όπως βαδίζει το βαρύ σύννεφο-εχθρός όλων των πνιγηρών χαμηλωμάτων,εχθρός όλων όσων είναι κουρασμένα και δεν μπορούν ούτε να πεθάνουν,ούτε να ζουν:

έτοιμος για την αστραπή στον σκοτεινό κόλπο και για λυτρωτικές ακτίνες φωτός,φορτωμένος με αστραπές που λένε ναι! γελούν ναι!,έτοιμος για προφητικές αστραπές:

-μακάριος όμως εκείνος που είναι έτσι φορτωμένος!Και αληθινά,πολύ καιρό πρέπει να κρέμεται στο βουνό,σαν βαριά κακοκαιρία όποιος θ ανάψει μια μέρα το φως του μέλλοντος!

ω,πώς θα μπορούσα να μη βρίσκομαι σε οργασμό για την αιωνιότητα και για το γαμήλιο δαχτυλίδι των δαχτυλιδιών-το δαχτυλίδι της επιστροφής!

Ακόμη δεν βρήκα τη γυναίκα απο την οποία θα ήθελα παιδιά,εκτός από τούτη τη γυναίκα που αγαπώ:γιατί σ αγαπώ,ω αιωνιότητα!

Γιατί σ αγαπώ,ω αιωνιότητα!

2.Αν η οργή μου τσάκισε ποτέ τάφους,μετακίνησε τις πέτρες που ορίζουν σύνορα και κύλησε σε απότομες αβύσσους σπασμένες παλιές πλάκες:

αν ο σαρκασμός μου διασκόρπισε ποτέ σκουληκοφαγωμένα λόγια κι αν ήρθα σαν σκούπα για τις σταυραράχνες και σαν σαρωτικός αγέρας για παλιούς πνιγηρούς νεκροθαλάμους:

αν κάθισα ποτέ χαρούμενος εκεί που κείτονται θαμμένοι παλιοί θεοί,ευλογώντας τον κόσμο,αγαπώντας τον κόσμο,πλάι σε μνημεία παλιών συκοφαντών του κόσμου:

-γιατί ακόμα και τις εκκλησίες και τους τάφους των θεών αγαπώ,όταν ο ουρανός κοιτά επιτέλους με καθαρό μάτι μέσα απο τις τσακισμένες στέγες τους’ πρόθυμα κάθομε σαν τη χλόη και την κόκκινη παπαρούνα πάνω σε κατεστραμμένες εκκλησίες-

ω,πως θα μπορούσα να μη βρίσκομαι σε οργασμό για την αιωνιότητα και για το γαμήλιο δαχτυλίδι των δαχτυλιδιών-το δαχτυλίδι της επιστροφής.

Ακομη δεν βρήκα τη γυναίκα από την οποία θα ήθελα παιδιά,εκτός από τούτη τη γυναίκα που αγαπώ: γιατί σ αγαπώ, ω αιωνιότητα!

Γιατί σ αγαπώ,ω αιωνιότητα!

3.

Αν μου ήρθε κάποτε μια πνοή από δημιουργικές πνοές κι από εκείνη την ουράνια αναγκαιότητα,που υποχρεώνει ακόμη και τα τυχαία να χορέψουν χορούς αστεριών:

αν γέλασα ποτέ με το γέλιο της δημιουργικής αστραπής,πο ακολουθεί γρυλίζοντας,αλλά υπακούοντας,τη μακρόσυρτη βροντή της δράσης:

αν έπαιξα ποτέ στο τραπέζι των θεών,που είναι η γη ζάρια με τους θεούς,έτσι που η γη έτρεμε και σχιζόταν και έφτυνε ρέματα φωτιάς:

-γιατί η γη είναι ένα τραπέζι για τους θεούς και τρέμει από τα καινούρια και δημιουργικά λόγια και από τις ζαριές των θεών:

ω,πώς θα μπορούσα να μη βρίσκομαι σε οργασμό για την αιωνιότητα και για το γαμήλιο δαχτυλίδι των δαχτυλιδιών-το δαχτυλίδι της επιστροφής

Ακόμη δεν βρήκα τη γυναίκα απο την οποία θα ήθελα παιδιά,εκτός από τούτη τη γυναίκα που αγαπώ:γιατί σ αγαπώ ω,αιωνιότητα!

Γιατί σ αγαπώ ,ω αιωνιότητα!

4.

Αν ήπια ποτέ γερές γουλιές από εκείνη την αφρισμένη στάμνα των αρτυμάτων και των μειγμάτων,όπου όλα τα πράγματα είναι καλά ανακατεμένα:

αν το χέρι μου έχυσε ποτέ το πιό μακρινό μέσα στο πιό κοντινό και τη φωτιά μέσα στο πνεύμα και την ηδονή μέσα στον πόνο και το χειρότερο μέσα στο καλύτερο:

αν είμαι εγώ ο ίδιος ένας κόκκος από εκείνο το λυτρωτικό αλάτι,που κάνει ώστε όλα τα πράγματα να ανακατεύονται καλά μέσα στη στάμνα των μιγμάτων:

-γιατί υπαρχει ένα αλάτι,το οποίο δένει το καλό και το κακό’κι ακόμη και το πιό κακό είναι άξιο για άρτυμα και για τελευταίο ξάφρισμα:

ω,πώς θα μπορούσα να μην βρίσκομαι σε οργασμό για την αιωνιότητα και για το γαμήλιο δαχτυλίδι των δαχτυλιδιών – το δαχτυλίδι της επιστροφής

Ακόμη δεν βρήκα τη γυναίκα από την οποία θα ήθελα παιδιά,εκτός από τούτη τη γυναίκα που αγαπώ:γιατί  σ αγαπώ ,ω αιωνιότητα!

Γιατί σ αγαπώ , ω αιωνιότητα!

5.

Αν διάκειμαι ευνοικά προς τη θάλασσα και προς κάθετί που είναι σαν τη θάλασσα,κι ακίμη περισσότερο όταν θυμωμένα μου αντιστέκεται:

όταν υπάρχει μέσα μου εκείνη η χαρά που ψάχνει,που ανοίγει πανιά προς εκείνο που δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα,όταν υπάρχει η χαρά του θαλασσοπόρου μέσα στην χαρά μου:

αν φώναξε ποτέ η ευθυμία μου : »η ακτή εξαφανίστηκε-να που ελευθερώθηκα από την τελευταία αλυσίδα-

-εκείνο που δεν έχει σύνορα βουίζει γύρω μου,μακρυά μπροστά μου λάμπουν ο χώρος και ο χρόνος,εμπρός μς το καλό,γέρικη καρδιά!»

Ω,πως θα μπορουσα να μη βρισκομαι σε οργασμο για την αιωνιοτητα και για το γαμηλιο δαχτυλιδι των δαχτυλιδιων-το δαχτυλιδι της επιστροφής

Ακόμη δεν βρηκα τη γυναίκα από την οποία θα ήθελα παιδιά,εκτός από τούτη τη γυναίκα που αγαπω:γιατί σ αγαπώ ,ω αιωνιότητα!

Γιατί σ αγαπώ , ω αιωνιότητα!

6.

Αν η αρετή μου είναι αρετή ενός χορευτή,και αν πήδησα συχνά και με τα δυό πόδια μέσα σε μιά χρυσοσμαραγδένια έκσταση:

Αν η κακία μου είναι μια κακία γελαστή,που αισθάνεται σαν στο σπίτι της κάτω από τις αναρριχώμενες τριανταφυλλιές και τους φράκτες των κρίνων:

-στο γέλιο ακριβώς είναι μαζεμένα όλα τα κακά,αλλά εξαγιασμένα καιαθωωμένα από την ίδια του τη μακαριότητα:

και αν το Α και το Ω μου είναι ότι καθετί βαρύθα γίνει ελαφρό,κάθε σώμα θα γίνει χορευτής ,κάθε πνεύμα θα γίνει πουλί:κι αληθινά,αυτό είναι το Α και το Ω μου!

Ω,πως θα μπορουσα να μη βρίσκομαι σ οργασμό για την αιωνιότητα και για το γαμήλιο δαχτυλίδι των δαχτυλιδιών-το δαχτυλίδι της επιστροφής

Ακόμη δεν βρήκα τη γυναίκα από την οποία θα ήθελα παιδιά,εκτός από τούτη τη γυναίκα που αγαπω: γιατί σ αγαπώ ω αιωνιότητα!

Γιατι σ αγαπώ ,ω αιωνιότητα!

7.

Αν άπλωσα ποτέ πάνω μου σιωπηλ΄ουρανό και με τα δικά μου φτερά πέταξα στο δικό μου ουρανό:

αν κολύμπησα παίζοντας σε βαθιές εσχατιές του φωτός και αν ήρθε το πουλί-σοφία της ελευθερίας μου:

-έτσι όμως μιλά το πουλί-σοφία:»κοίτα δεν υπάρχει κανένα πάνω,κανένα κάτω!Γύρνα,ρίξου έξω,ξαναγύρναεσύ που είσαι ελαφρός!Τραγούδα!Μη μιλάς πια!

-Μήπως δεν έγιναν όλα τα λόγια για τους βαριούς;Μήπως δεν ψεύδονται όλα τα λόγια για όλους τους ελαφρούς!Τραγούδα!Μη μιλάς πια!»

Ω,πώς θα μπορούσα να μη βρίσκομαι σε οργασμό για την αιωνιότητα και για το γαμήλιο δαχτυλίδι των δαχτυλιδιών-το δαχτυλίδι της επιστροφής

Ακόμη δεν βρήκα τη γυναίκα από την οποία θα ήθελα παιδιά,εκτός από τούτη τη γυναίκα που αγαπώ:γιατί σ αγαπώ, ω αιωνιότητα!

Γιατί σ αγαπώ , ω αιωνιότητα!

Advertisements
This entry was posted in ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ and tagged . Bookmark the permalink.

Γράψτε ένα σχόλιο.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s