Γυρίζω απ’ τους ανθρώπους!

Νικηφόρος Βρετάκος

Νικηφόρος Βρετάκος

Τώρα μόλις γυρίζω απ’ τους ανθρώπους.
Τους μίλησα πολύ για την αγάπη.
Πληγώθηκα γι’ αυτούς. Ήμουν μαζύ τους
κι’ ήμουνα μόνος, πάντα προσπαθώντας
νάμαι μαζύ τους. Όμως, πάνω απ’ όλα,
τύραννοι, δεσποτάδες, βασιλιάδες,
θέριζαν τις ελπίδες!

Ναι, εκεί κάτω,
σ ‘άξενους δρόμους λάβωσα τη ζωή μου,
διψώντας δικαιοσύνη και διψώντας
ελευθερία!

Συχνά, παραμιλώντας,
έβλεπα μες στον ύπνο μου πως τάχα
κατάφευγα σε σένα. Κι’ είχες πάντα
φωτιές από μικρούς ήλιους ανάψει
για μένα τον ικέτη! Κάθε μιά σου
πέτρα και κάθε ρίζα σου, με παίρναν
όπως ήμουν γυμνός και μ’ ασφάλιζαν
απ’ όλους τους καιρούς!

Καταλαβαίνω!
πρόσμενες να με ιδείς όπως το δέντρο
που κουνιέται από τ’ άνθη του. Όμως, όχι!
χρειάζεται πολύς ήλιος για ν’ ανθίσεις!

Νικηφόρος Βρεττάκος.

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Γράψτε ένα σχόλιο.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s