Για τα χέρια σας και για την ψευτιά!

Graphic1Ναζίμ Χικμέτ, Ποιήματα.

Τα χέρια σας είναι βαριά σαν πέτρες,

και θλιβερά

σα νάν’ τραγούδια φυλακής

κι είναι βαριά
σα νάν’ καματερά
κι είναι σαν πρόσωπα παιδιών
θλιμένα

σαν πρόσωπα παιδιών σκαμένα
από την πείνα

σαν πρόσωπα οργισμένα!

——-
Ανάλαφρα είν’ τα χέρια σας

σα μέλισες
και φορτωμένα

σαν το γυναικείο κόρφο με χυμούς
και είν’ ανίκητα κι ατσάλινα σαν τους θυμούς

τα χέρια σας που κάτω απο τους ρόζους

κρατάνε τρυφεράδα

και λυγμούς.

Να ξέρετε ο πλανήτης μας δε στέκει
ανάμεσα στα κέρατα του ταύρου

εσείς στα χέρια μέσα τον κρατάτε. . .

Ανθρωποι σεις,
αδέρφια μου,

δικοί μου!

Σας τρέφουνε με ψέμα

σας γελάνε

την ώρα που χρειάζεστε ψωμί

την ώρα που χρειάζεστε τροφή

σας ξεγελάνε.

Κι αφήνετε την πλάση τούτη τη χρυσή

που είναι σαν κλωνί

γεμάτο με καρπούς

όλο χυμούς

χωρίς ποτέ να φάτε ανθρωπινά

σε καθαρό τραπέζι

χορταστικά.

Ανθρωποι εσείς
αδέρφια μου
δικοί μου!

—–
Και πιο πολύ εσείς
της Αφρικής
και της Ασίας

λαοί ανατολίτες

και της Πολυνησίας

λαοί της χώρας μου
φτωχοί μου συντοπίτες.

Πάν’ απ’ τα εξήντα τα εκατό του κόσμου

λαοί εσείς ξεγελασμένοι

και τσακισμένοι

λαοί που σας βαλτώσανε

μέσα στη νάρκη.

Σαν τα παιδιά είστε περίεργοι
κι είναι στη σκέψη σας ρωτήματα πολλά

κι είσαστε νέοι ωσάν τα χέρια σας

γεροί
και ρωμαλέοι

Ανθρωποι εσείς αδέρφια μου,
δικοί μου

αδέρφια απ’ την Ευρώπη

Αμερικάνοι

κι ας είστε οι θαρραλέοι

κι ας είστε οι ξυπνημένοι

σας τρέφουνε με ψέμα

σας γελούνε

και σας τραβούνε

στο δρόμο της σφαγής

γιατ’ είστε άβουλοι και σεις
όπως τα χέρια σας —

κι αυτοί σας σπρώχνουνε

στο αίμα

στο σκοτωμό

και στο χαμό.

——-
Ανθρωποι εσείς αδέρφια μου,

δικοί μου

αν λένε ψέματα οι αντένες

αν σας γελάν οι ροτατίβες

αν λένε ψέμα τα βιβλία

και ψεύτρες είναι τες και ξένες
οι αφίσες στου τηλέγραφου

τους στύλους

αν λέει ψέμα το πανί

αν λένε ψέματα οι γάμπες οι γυμνές

απ’ τη σκηνή

κι η γοητεία

κι αν λέει ψέμα η αμαρτία

και αν η κούνια ψέματα βαβίζει

και σας γελά το όνειρο σε νύχτα θερινή

και το βιολί στα κέντρα
που μαυλίζει

αν λέει ψέματα το φέγγος της σελήνης
κι απελπισμένες νύχτες της οδύνης

αν λέει ψέματα
το χρώμα

κι η φόρμα

κι η φωνή

αν όλα λένε ψέματα

είναι για νάν’ υπάκουο το χέρι σας

σαν τον πηλό

και νάν’ τυφλό
σαν τα σκοτάδια

και νάν ηλίθια τα χέρια σας

σαν τα σκυλιά

όπου φυλάν κοπάδια

για να μη σπάνε τα δεσμά

να μην τελειώσει η αδικία
να μην τελειώσει τ’ όνειρο του εμπόρου

στον κόσμο αυτό της μάταιας ζωής

που θάταν όμορφο

ωστόσο

να τη ζεις.

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΗΣΗ and tagged . Bookmark the permalink.

Γράψτε ένα σχόλιο.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s