Για τις παλιες και τις καινουριες πλακες F.Nitzsche (Απο το Ζαρατουστρα)

friedrich-nietzsche

Φρ. Νίτσε

2. Οταν πηγα στους ανθρωπους,τους βρηκα να καθονται πανω σε μια παλια ξιπασια-ολοι νομιζαν οτι ηξεραν πριν απο καιρο κιολας τι ειναι καλο και κακο για τον ανθρωπο.
Ενα παλιο και κουρασμενο πραγμα θεωρουσαν καθε κουβεντα για την αρετη-και οποιος ηθελε να κοιμηθει καλα,αυτος,πριν παει για υπνο,μιλουσε ακομα για »καλο» και »κακο».
Την υπνηλια αυτη τους ταραξα,οταν τους διδαξα-το τι ειναι καλο και τι κακο ,αυτο δεν το ξερει ακομα κανενα-εκτος κι αν ειναι δημιουργος!
-Αυτος ομως ειναι ομως που δημιουργει τον σκοπο του ανθρωπου και δινει στη γη το νοημα της και το μελλον της-μονο δια της δημιουργιας του ενα πραγμα ειναι καλο η κακο.
Και τους καλεσα να αναποδογυρισουν τις παλιες καθηγητικες εδρες τους,οπου ειχε καθισει μονο εκεινη η παλια ξιπασια-τους καλεσα να γελασουν με τους μεγαλους δασκαλους της αρετης,με τους αγιους,τους ποιητες και τους κοσμοσωτηρες τους.
Τους καλεσα να γελασουν με τους κατσουφηδες σοφους τους και με ολους εκεινους που κυρνιαζαν,σαν μαυρα σκιαχτρα,πανω στο δεντρο της ζωης.
Καθισα στο μεγαλο δρομο τους με τους ταφους,σαν ψοφιμι και γυπας κι εγω-και γελασα με ολο το αλλοτε τους και με της ευθρυπτη,ξεπεσμενη λαμπροτητα του.
Αληθινα σαν τους κηρυκες τις μετανοιας και τους τρελλους οργιζομουν και κραυγαζα εναντιον ολων των μικρων και μεγαλων πραγματων τους-για το οτι το καλυτερο τους πραγμα ηταν τοσο μικρο!Για το οτι το πιο κακο τους πραγμα ηταν τοσο μικρο!-Ιδου τι με εκανε να γελω.
Η σοφη μου επιθυμια φωναζε και γελουσε ετσι απο μεσα μου,η σοφια που γεννηθηκε στα βουνα,μια αγρια σοφια οντως!-η μεγαλη επιθυμια μου με τα βουερα φτερα.
Και πολλες φορες με σηκωσε και με πηγε πολυ ψηλα,πολυ μακρυα και στη μεση του γελιου-και τοτε πετουσα ανατριχιαζοντας,σαν βελος,μεσα απο τη μεθυσμενη εκσταση του ηλιου
-περα σε μακρυνα μελλοντα,που κανενα ονειρο δεν τα ειδε ακομη,σε πιο θερμους νοτους απ οτι φανταστηκαν ποτε ζωγραφοι-προς τα εκει οπου θεοι που χορευουν,ντρεπονται για καθε ρουχο
-για να μιλω με παραβολες και να κουτσαινω και να τσεβδιζω σαν τους ποιητες-κι αληθινα ντρεπομαι που ειμαι αναγκασμενος να ειμαι ακομα ποιητης!
-προς τα εκει οπου καθε γιγνεσθαι μου φαινεται χορος θεων και αυθορμητη δραση θεων και οπου ο κοσμος μου φαινοταν λυμενος και διχως χαλιναρι και να φευγει πισω στον εαυτο του
-σαν μια αιωνια φυγη πολλων θεων απο τον εαυτο τους και εκ νεου αναζητηση του εαυτου τους,σαν η μακαρια αυτοαντιφαση πολλων θεων,το ξανακουσμα του εαυτου τους ,η επιστροφη στον εαυτο τους
-προς τα εκει που ο χρονος μου φαινοταν ενας μακαριος χλευασμος των στιγμων,οπου η αναγκαιοτητα δεν ηταν παρα η ιδια η ελευθερια,που επαιζε ευτυχισμενη, με το κεντρι της ελευθεριας
-οπου ξαναβρηκα τον παλιο μου διαβολο,κι ασπονδο εχθρο,δηλαδη το πνευμα του βαρους και ολα οσα δημιουργησε-τον καταναγκασμο,τον νομο,την αναγκη,τη συνεπεια,τον σκοπο,τη θεληση και το καλο και το κακο.
Γιατι δεν πρεπει να υπαρχει αυτο πανω απο το οποιο χορευει κανεις,αυτο το οποιο δρασκελιζει και ξεπερνα χορευοντας?Δεν χρειαζεται για χαρη εκεινων που ειναι ελαφριοι,που ειναι οι πιο ελαφριοι-να υπαρχουν τυφλοποντικες και βαριοι νανοι?

Advertisements
This entry was posted in ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ and tagged . Bookmark the permalink.

Γράψτε ένα σχόλιο.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s